Terwijl de meeste mensen gisteren naar het centrum van Gent stapten voor de tweede editie van het Lichtfestival, koos ik voor het Lichtfestival in het glazenstraatje.
Het was eventjes terug wennen om in deze buurt foto’s te nemen.
Meerdere malen kreeg te horen van mannen in de straat dat ik voorzichtig moest zijn, dat de pooiers niet houden van fotograferen. Dat kan ik me wel inbeelden.
Met mijn beelden van 2 jaar terug mooi in gebundeld in een boekje, nam ik contact met verschillende meisjes met de vraag of ik binnen mocht fotograferen. Sommigen waren heel kort, andere bleven me vriendelijk afwijzen. Met alle begrip!
De meisjes wisten wel mijn subtiele en zonder sensatie gerichte fotografie te appreciëren.
Dan maar in de buurt op straat fotograferen tot ik hopelijk in de toekomst iemand kan aanspreken zonder enige schrik.

Wanneer je naar het water gaat wordt je aangesproken voor een gift en voor je het beseft hangt er een bloemenkrans rond de hals. Velen beweren dat het verplicht is want anders kan je niet tot het meer. Daar is immers niets van waar. Om het mij gemakkelijk te maken koop ik zo een kransje. Je steunt de bevolking, toon je dat je hun godsdienst respecteert en vooral je wordt nadien met rust gelaten. Vergeet vooral je schoenen niet uit te doen voor je trappen afdaalt of je wordt er heel snel weggejaagd. De verschillende poorten tot het meer hebben allen dezelfde taktiek, dus vergeet maar de gedachte van ik geraak er op een andere plaats wel doorheen en zonder je het weet volgen ze je al in de straatjes.

Hou rekening dat het hier vooral om een belangrijk pelgrimsoord is van Hindu’s. Respecteer de stilte en hun geloof. Heb eerbied voor wat er rond het meer gebeurt, laat alles op je afkomen en je wordt zo ondergedompeld in het dagelijks gebeuren en ochtendrituelen.

In Pushkar is er een meer relaxte sfeer dan in de vele andere steden van Rajasthan. Niet zo groot en ligt op een paar kilometers van Asjmer.

De ganges is niet enkel de Heiligste rivier, het is ook één van de zwaarst vervuilde rivieren ter wereld.

Wanneer ik dan zie dat er Europeanen ‘s morgens vroeg aan de oever hun kleren uittrekken om er te baden dan sta ik daar met open mond te kijken, je moet maar gek zijn om zo iets te doen. Ieder zijn leven natuurlijk.

De sfeer die er heerst is heel bijzonder. Bij het naderen van de Ganges is er een bijzondere sfeer en de sereniteit is sterk voelbaar. Overal zie je mensen baden, ze gaan opzoek naar een plaats waar er geen vervuiling is, alleen is dat heel miniem.

Ik daal de trappen af en wandel langs de oever. Er is zoveel te zien dat je niet weet waar eerst gekeken. Op een geheven ogenblik blijf ik staan. Naast mij lag een man, de helft van zijn lichaam op de grond de andere helft in het water. Hij was ontzettend mager, ik stond er doelloos na te kijken, tot op het ogenblik dat ik tot besef kwam dat hij lag te sterven. Zijn laatste minuten waren in aantocht. De enige kracht die deze man nog had, was zich  in het water slepen om te gaan sterven in de Ganges. Monica een jong meisje die plots uit het niets verscheen bracht me terug in de realiteit.Een sterk contrast tussen jong en oud, nieuw en eind.

Ik was er natuurlijk superblij mee en vooral wanneer ik de resultaten van dit klein compact toestel bekijk. Ik vind ze verbluffend.

Een lange uitleg met tal van specificaties zal ik hier niet neerschrijven, ik ben nu éénmaal geen schrijver wel een verteller in beeld

Vorige week was ik op stap met Janus en Tineke en natuurlijk de X10 ontbrak niet.

Mijn model Janus deed dit supergoed!

Het toestel ligt heel goed in de hand en gemakkelijk bedienbaar.

De ruis bij hoge Iso waarden zijn heel goed. Een minpunt vind ik het gebruik van de video, zijn scherpstellen gebeurt niet zo vlotjes.

Het blijft zowiezo een fototoestel op de eerste plaats.

Een echte aanrader voor wie een compact toestel wil aanschaffen.

f/2 , 1/8 sec. , ISO 3200

f.2.5 , 1/55sec, ISO 400

Uit de nieuwsbrief van vzw Aniké:

In een indringende en internationale bekroonde fotoreportage schetst fotografe Jasmine Debels een beeld van het leven van de kinderen in Guinee. Speciaal voor de feestdagen is het fotoboek te koop aan een gunstprijs van 25 euro!

Geïntereseerd? Neem dan snel contact op met één van de bestuursleden van Aniké of stort het bedrag van €25 op de rekening van vzw Aniké (indien gewenst kan je een factuur krijgen)BE 49 132 533 80 37 71 met de vermelding van je naam en adres. Wij bezorgen je dan zo snel mogelijk de nodige exemplaren.

Draag deze kinderen een warm hart toe met Kerst!

Vandaag was het tijd en ben je in alle rust en vrede heen gegaan. Mémé l’eau, zo hebben we je genoemd in al die jaren. Genoemd naar het huisje aan het water waar we uren samen hebben doorgebracht. Mémé ik wens je een goede reis, veel liefs, ik zie je graag!

Aan mijn grootmoeder ‘Mémé l’eau’ Marie-Joseé Vangingevelde 29 november 2011

Le 5 Décembre, 1919 tu est né. Tu grandis, enfant, adolescent, tu rencontre ton amour … Un «oui» et les années suivantes plus tard, quatre enfants. Troisième ligne est mon père. Les anneés passent … appréciant le sud ensoleillé … tu revient dans le  froid du nord … tu te retrouve  proche de nous … Nous avons des longues conversations intenses … tes cheveux change de couleurs … tu marche lentement … dur … des année tu endure le mal … tu est courageuse … encore et encore … tu regarde vers l’avant et cela te  rend forte … et à l’intérieur si fragile … en Mars, je te vois pour la première fois pleurer après toutes ces années … je me suis dit ‘enfin’ … cela soulage tes douleur … tu est ma mémé… au fil des ans!

Aujourd’hui,  le temps est venue, tu est parti en toute  tranquillité  et paix. Mémé L’eau, c’est ainsi que nous t’appellont au fil des anneé. Nommé d’après la maison sur le bord de l’eau où nous avons passé des heures ensemble. Mémé je te souhaite un agréable voyage, beaucoup d’amour, Je t’aime!

A ma grand-mère “Meme l’eau», Marie-Josée Vaningevelde Novembre 29, 2011

Met een reeks van 12 beelden in de categorie reportage werd mijn werk in alle anonimiteit en onder strikte voorwaarden voorgesteld aan een internationale jury.

De nieuwe jurering van de QEP gebeurde in Brussel.

Er waren in totaal 59 kandidaten waarvan er 30 hun QEP behaalde.

Vandaag mag ik me bij de gelukkigen noemen en behaalde ik de QEP.

De jury schreef: ‘ Congratulations!! Very nice panel, very sensitive interpretation of a difficult subject. Perfect, very nice black & white. The judges got goosebumps.’

Het QEP-label, Qualified European Professional Photographer

Nog drie Vlaamse collega’s behaalden ook een QEP nl.

Tim De Backer met theaterfotografie

Pieter De corte met Portret

en Francis Tilborghs eveneens met Portret

Wat is een QEP? De FEP, de Federation of European Professional Photographers, heeft een kwalificatiesysteem opgezet dat fotografen omwille van hun uitzonderlijke vakkundige capaciteiten erkent door gans Europa. Beroepsfotografen kunnen erkend worden als Qualified European Professional Photographer. Dit Europese toplabel overstijgt de onderscheidingen die in de respectievelijke landen worden uitgereikt.

Een internationale jury beoordeelt in alle anonimiteit de technische en artistieke kwaliteiten van het professionele werk van de kandidaten.

Deze jury is samengesteld uit QEP en Master QEP gekwalificeerde fotografen, voorgedragen door de deelnemende landen.

De 12 beelden die ik koos is een reeks uit het fotoboek ‘Not Alone’ kwetsbare kinderen in Guinée. Het fotoboek uitgegeven in eigen beheer verscheen op 26 juni2010. De opbrengst schenk ik aan het weeshuis Felica ‘Fondation Elisabeth Cathy’. Deze lokale ngo ontfermt zich over weeskinderen, kinderen die opgroeien in kwetsbare omstandigheden, HIV/AIDS patiënten en jonge tienermoeders. Wens je het boek te ontvangen dan dit door €35 te storten op het reknr. 132-5338037-71 met als vermelding ‘boekproject Felica 2010′

Als lid van de Nationale Vereniging van Belgische beroepsfotografen ben ik heel fier mijn reeks beelden voor te stellen.